'W poszukiwaniu swego znicza' Rozdział 8

Następny! :D Dzięki, że w miarę szybko dodaliście tyle komentów, choć niektóre nie powinny się liczyć. Ale co tam, ważne że są.
ZA 5 KOMENTARZY następny! ;)

~~~

Dzisiejszy dzień zaczął się od lekcji Eliksirów. Po śniadaniu zeszliśmy do jak zwykle zimnych lochów. W środku sali lekcyjnej czekali już Puchoni, z którymi mieliśmy te zajęcia.
Niedługo po nas do klasy wkroczył Snape, z tym swoim pogardliwym spojrzeniem i tłustymi, czarnymi włosami do ramion. Naszym dzisiejszym zadaniem było przyrządzenie Eliksiru Rozśmieszającego.
Profesor wypisał nam na tablicy składniki, a my zabraliśmy się do pracy. Potrzebowałam paru skarabeuszy, korzeń imbiru i żółć pancernika. Gdy miałam już potrzebne składniki, zaczęłam je odmierzać, kroić, ucierać - według spisanego przepisu. Mniej więcej w połowie lekcji do mojego stanowiska podszedł Snape, przyglądając się wywarowi.
- Za mało utartych skarabeuszy, panno Chang. Ale i tak idzie pani lepiej niż większości zebranych tu uczniów - rzekł, po czym zmierzył wszystkich przenikliwym spojrzeniem i kontynuował - może powinna pani udzielać jakichś korepetycji słabszym? Na przykład panu Potterowi?
Zaczerwieniłam się lekko na ten komentarz, czując praktycznie wszystkie spojrzenia skierowane na mnie.
- Dziękuję, panie profesorze. Nie uważam jednak, że nadaję się do udzielania korepetycji - odpowiedziałam, sięgając po parę brakujących skarabeuszy.
Oddalił się ode mnie, nadzorując poczynania innych i wytykając im małe niedociągnięcia. Zaglądając do kociołka Padmy Patil mruknął coś o uczniowskiej zniewadze. Natomiast przechodząc obok stanowiska Marietty siedzącej dziś z Cedrikiem - zatrzymał się i odchrząknął, przyciągając na siebie uwagę.
- A oto przykład kompletnego braku pojęcia o tym, co się robi. - odezwał się do całej klasy - Czy pan w ogóle wie, co miał pan zrobić, panie Diggory? - spytał ostro.
- Ee.. Eliksir... - jąkał się, po czym spojrzał na tablicę - Rozśmieszający.
Marie cicho zachichotała z jego roztrzepania.
- Z czego się panna śmieje? Z powodu głupoty swojego kolegi? Bo na pewno nie przez ten pseudo-eliksir.
Paru uczniów roześmiało się. Snape rozejrzał się po klasie, wyraźnie się nad czymś zastanawiając. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się jadowicie.
- Na następnej lekcji Eliksirów panna Edgecombe będzie siedziała razem z panną Lovegood, a pan Diggory z panną Chang. Może wtedy się czegokolwiek nauczycie.
Wymieniłyśmy z Luną skonsternowane spojrzenia, a następnie spojrzałyśmy w kierunku przed chwilą skarconej pary. Marietta wpatrywała się w Snape'a ciskając w niego niemalże widocznymi piorunami. Cedrik natomiast zerknął ukradkiem na mnie, po czym odwrócił wzrok nad czymś rozmyślając.
Dalsza część lekcji minęła nam już bez takich uwag.

***

Reszta lekcji minęła mi bez większych sensacji. Jak zwykle czekała na nas masa pracy domowej, do której zabrałam się od razu po zjedzeniu obiadu. Starałam robić wszystko w miarę dokładnie w ekspresowym tempie - miałam już plany na późne popołudnie. Pisząc ostatnie linijki pracy na Historię Magii, zaczęłam zbierać gorączkowo pozostałe przedmioty. Pobiegłam z nimi do dormitorium, aby pochować to wszystko, przebrać się i związać włosy w niski kucyk. Otwierając drzwi natknęłam się na Mariettę.
- Um... przepraszam - wybełkotałam wpadając na nią przypadkowo.
Złapała mnie mocno za nadgarstek, gdy próbowałam ją wyminąć.
- Słuchaj, nie jestem zadowolona z dzisiejszej akcji Snape'a - zaczęła - I myślę, że dobrze o tym wiesz.
Milczałam, czekając na kontynuację jej wypowiedzi.
- Mam nadzieję, że nie odstawisz żadnej szopki - przeszyła mnie surowym i nieco podejrzliwym wzrokiem.
- A co niby miałabym twoim zdaniem zrobić? - odrzekłam.
- Nie wiem, ale jeżeli dowiem się, że poróżniłaś nas, nagadałaś coś na mnie lub cokolwiek podobnego... - nie dokończyła.
- Eh, Marie, przecież nie próbowałabym ci go odbić. O to ci chodzi, tak? - zamilkłam wyczekująco - A nawet gdybyś w to nie uwierzyła, wiedz, że umawiam się z kimś innym.
Po tych słowach odwróciłam się od niej, kompletnie ignorując to, co ma zamiar teraz zrobić. Poszła sobie. A ja wyszykowałam się, po czym ruszyłam na umówione spotkanie.


Idąc przez błonia cieszyłam się, że założyłam pod szatę ciepły sweterek. Dzisiaj pogoda była wyjątkowo wietrzna i ponura. Szłam dość szybkim tempem, więc dotarłam do celu w krótkim czasie.
Usiadłam na trybunach widowni i czekałam, aż drużyna Gryfonów wejdzie na puste boisko.
Nie musiałam długo czekać. Wszyscy wkroczyli na boisko, na czele z Woodem, którego uśmiech nieco zbladł gdy mnie zauważył. Pomachałam do Harrego, gdy ten uśmiechnął się do mnie, opędzając od nękających go bliźniaków. Dla Weasley'ów była to świetna okazja do żartów.
Po krótkim upomnieniu Wooda wszyscy dosiedli swoich mioteł i wzbili się w powietrze. Zaczął się trening. Obserwowałam z zaciekawieniem wysiłki każdego z graczy, zerkając co jakiś czas na Harrego, krążącego nad głowami innych niczym głodny sęp. W pewnym momencie zauważyłam, jak znicz przemyka tuż przy łokciu Katie Bell i już miałam wstać i dać znak szukającemu, ale powstrzymałam się. Przecież to ich trening. Chłopak po chwili też go zauważył i pomknął w jego kierunku jak strzała. Widziałam to skupienie na jego twarzy, gdy wirował w powietrzu, nurkował, hamował i wzlatywał w górę w celu złapania tej małej piłeczki. Złapał ją zwinnie i zakręcił w miejscu. Reszta drużyny nadal ćwiczyła taktykę, a on z wielkim uśmiechem podfrunął na swej miotle w moją stronę. Poprawiłam instynktownie szatę i odwzajemniłam uśmiech.
- To było niezłe - powiedziałam, gdy wylądował gładko tuż przy mnie.
- To? A, dzięki - rzucił od niechcenia.
- Wood nie będzie na ciebie zły, że tak po prostu ze mną gadasz w środku treningu?
- Nie. Chyba. Dziś złapałem go wyjątkowo szybko - odpowiedział podnosząc rękę i wpatrując się w błyszczącą, złotą piłeczkę - Bardziej zły był z powodu twoich odwiedzin - przeniósł wzrok na mnie.
- Pewnie myślał, że podkabluję komuś waszą taktykę?
- Twierdzi, że to nierozważne. Powinniśmy ćwiczyć w tajemnicy i mieć swoje asy w rękawie. - rzekł, po czym wyprostował się, przyjął poważny wyraz twarzy i złapał się pod boki - Każdy z nas chce zdobyć Puchar Quiditcha dla Gryffindoru, dlatego musimy ćwiczyć do upadłego i nie dać się rozpraszać przez błahostki - wyrecytował.
Zaśmiałam się razem z nim.
- W pewnym sensie ma rację - zachichotałam.
Nasza rozmowa nie trwała jednak zbyt długo.
- No, kochasie, kończcie te urocze chichotki. Potter, lepiej wracaj na boisko. Wood i tak nie jest zachwycony pomysłem z widownią - rzekł Fred, zatrzymując się nad nami w powietrzu i mierzących nas rozbawionym spojrzeniem.
- Niedługo skończymy - Harry puścił mi oczko, wsiadając na miotłę.
Reszta treningu Gryfonów minęła już bez nieplanowanych przerw. Gdy wreszcie skończyli, Harry wybiegł z szatni jako pierwszy zmierzając truchtem w moim kierunku. Jego czarne włosy były lekko spocone i rozczochrane przez wiatr.
Szliśmy razem powoli w stronę zamku rozmawiając i śmiejąc się. Robiło się coraz chłodniej i zbliżała się pora kolacji. Gdy znaleźliśmy się już w środku, wszyscy zaczęli schodzić do Wielkiej Sali.
Rozstaliśmy się dopiero przy stole Krukonów, umawiając przy okazji na następne spotkanie.
Usiadłam na swoim miejscu podążając wzrokiem za oddalającą się sylwetką Harrego.
- Heeeej, ziemia do Chooooo - zaczęła Luna, wymachując ręką tuż przed moją twarzą.
- Um, sorka. - zarumieniłam się - Jak tam? Byłaś z Draco?
- Tak, było świetnie. Uwielbiam te jego zwariowane pomysły. A jak tobie czas minął na treningu z Harrym? - przyjaciółka pochyliła się i puściła mi oczko.
- Dobrze. Jest taki zabawny - spojrzałam w stronę stołu Gryfonów - wpadliśmy na pomysł, żeby znów urządzić taką... podwójną randkę.
- Niezły pomysł. Wyślę sówkę do Draco. - powiedziała, chwytając w rękę dwie grzanki i odeszła od stołu.
Właśnie nakładałam sobie na talerz ciepłe kiełbaski, gdy na przed chwilą opuszczone miejsce Luny usiadła Marietta.
- Luny z tobą nie ma? - spytała, rozglądając się.
- Musiała wyjść wcześniej, żeby wysłać komuś wiadomość.
- Pewnie temu swojemu chłoptasiowi, no ale mniejsza o to. Słyszałam, że zadajesz się z Harrym - uśmiechnęła się, jak mi się zdawało, życzliwie.
- Ym, taaak - odpowiedziałam trochę zakłopotana.
- O, jak miłoo - zaszczebiotała.
Po chwili ciszy, gdy próbowałam zjeść swoje kiełbaski, dodała:
- Czy to znaczy, że mam pewność co do ciebie i Cedriczka?
- Cedriczka? - zakrztusiłam się dyniowym sokiem
- Ych, tak na niego mówię - fuknęła - Pamiętaj, ostrzegam cię. Bez jakichś głupich wkrętów.
Po tym wstała i odeszła siadając o parę miejsc dalej. Skończyłam w spokoju swoje kiełbaski, rozmyślając nad jej dziwnym zachowaniem. Zazwyczaj nie była taka natrętna. Czyżby coś ukrywała i bała się, że może wyjść na jaw? Nie wiem.

'W poszukiwaniu swego znicza' Rozdział 7

Hej ;) Kurcze, w kwietniu ostatni rozdział był. Trochę długo, ale to dlatego, że nie było tych 5 komentarzy! Ale teraz już są, tak więc dodaję oczekiwany rozdział numer 7. ZA 5 KOMENTARZY NEXT ;)



Niestety. Tej nocy jednak się nie wyspałam.
Po odrobieniu całej pracy domowej rozsiadłyśmy się razem z Luną na wygodnych fotelach. Rozmawiałyśmy sobie o tym, jak męczą nas niektóre wypracowania, o ostatnim meczu quidditcha i różnych nowinkach. Potem obie cicho wpatrywałyśmy się w granatowy dywan usiany gwiazdami - tak samo zresztą jak sklepienie sufitu. W pewnym momencie się ocknęłyśmy - czas na kolację.

 ***

Po kolacji udałyśmy się do dormitorium. Każda rzuciła się na swoje łóżko. Marietty już nie było. Luna wyciągnęła ze swojego kufra 'Żonglera', ja natomiast sięgnęłam po 'Proroka Codziennego', którego nie zdążyłam przeczytać rano. Zerknęłam na małą kartkę leżącą obok gazety i przypomniałam sobie o prośbie Harry'ego.
Zerwałam się z miejsca i ruszyłam w stronę okna. Luna cały czas leżała i czytała. Chwyciłam rączkę, szarpnęłam lekko i otworzyłam szeroko okno. Przywitał mnie lekki powiew rześkiego, nocnego powietrza. Wpatrywałam się we wschodzący nad Zakazanym Lasem księżyc oraz błąkające się gdzie nie gdzie chmury. Piękne, zielone za dnia błonie teraz były ciemne i trudno było dostrzec na nich cokolwiek. Wychyliłam się lekko. W oddali majaczyły nasze ogródki oraz wielkie jezioro. Wzięłam głębszy wdech i odsunęłam się. Sięgnęłam ponownie po gazetę w celu doczytania ostatnich nowości i artykułów.
Z każdą chwilą coraz bardziej się niecierpliwiłam i byłam bardziej podekscytowana. Nie wiedziałam, co miał na myśli Harry wspominając o tej niespodziance. 
Zauważyłam, że Luna też zaczyna nerwowo kręcić się na łóżku. Zerkałyśmy na siebie co jakiś czas i pytałyśmy się nawzajem, kiedy nastąpi ta niespodzianka.
W pewnym momencie, gdy wiatr powiał trochę mocniej i dał się wyczuć w środku, zaczęłam wytężać wzrok. Zdawało mi się, jakby coś mignęło gdzieś za oknem. Zaczynałam mieć jakieś zwidy.
Po chwili jednak znów coś mignęło, tym razem bliżej. Słychać było też jakieś ciche śmiechy. Razem z Luną przyglądałyśmy się temu zjawisku, gdy nagle pojawiła się głowa Draco, a zaraz potem Harry'ego. 

Podskoczyłam z zaskoczenia, po czym razem z Luną podeszłam bliżej. Draco i Harry na jednej miotle?! To musiał być jakiś cud.
Po chwili ukazały się reszty ciał chłopaków. Draco zaczął się chwiać, a my wpatrywałyśmy się w to w przerażeniem. Potem dotarło do nas, że tylko udaje. Oboje wskoczyli przez okno, Draco oparł miotłę o ścianę, a Harry odłożył pelerynę-niewidkę na stolik. Dwa blondaski zaczęły się czule witać, a chwilę potem już byli na łóżku Luny. Potter natomiast stał i uśmiechał się do mnie lekko. Skinęłam ręką, aby podszedł.
- Cześć, Cho - powiedział, siadając na skraju materaca.
- Hej, Harry - uśmiechnęłam się - mieliście niezłe wejście. Zaskoczyliście nas.
- Taki był zamiar.
- Jak na to wpadliście? - spytałam.
- Draco to wymyślił. Musiał przyjść do mnie, bez niewidki ktoś mógł go zobaczyć.
- I miałby kłopoty - podsumowałam.
- I pewnie bym się z tego cieszył.
- No właśnie, jak to możliwie, że dotarliście tutaj razem na jednej miotle żywi i w dobrych humorach?
- Hmm... po tylu latach chyba odłożyliśmy różdżkę wojenną na bok, przynajmniej na razie.
- Niesamowite. Widać, że zależy mu na Lunie - spojrzałam się w ich stronę mówiąc to.
- Taaak - przeciągnął Harry, zerkając w tą samą stronę. Chwilę potem znów mi się przyglądał. A ja jemu.
- Eeee... wygodnie ci? Możesz się trochę przysunąć - zaczęłam trochę zmieszana.
- A, eee.. dzięki.
I co dalej? Co zazwyczaj dzieje się dalej? Nie mam pojęcia. Z Cedrikiem nie byłam na żadnej randce. Po prostu zostałam jego dziewczyną, ot tak. Ale teraz był tylko Harry.
W tym momencie rozległy się głośne chichoty Luny i Draco. Jak na razie bawili się lepiej.
Harry zapytał się mnie o quidditcha. Okej. Zaczęliśmy dalszą rozmowę. Wymienialiśmy się opiniami na temat drużyn, naszych ulubionych akcji, chłopak opowiedział mi dokładnie o ostatnim meczu. Potem słuchał mojej historii. Zaczęliśmy żartować, śmiać się, a Harry był coraz bliżej.
- Chcesz coś zjeść? - spytał.
- Hmm, a co masz?
- Fasolki wszystkich smaków - wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. Bardzo ładnie się uśmiechał. Wyglądał całkiem słodko.
- Ok.- Sięgnęłam do pudełeczka, które właśnie wyciągnął. Wzięłam jakąś zieloną fasolkę i włożyłam ją do buzi. - Hmmm, to chyba szpinak - skrzywiłam się.
Zaśmiał się po czym spróbował swojej.
- A to ziemniak.
Próbowaliśmy tak na zmianę i śmialiśmy się ze swoich min. Gdy trafił mi się smak kurzego żołądka, zrezygnowałam z dalszych prób. Położyłam się, ciągnąc Harrego za rękę do tej samej pozycji co ja.
Przekręcił się na bok, wspierając głowę na ręce. Patrzyłam mu w oczy.
- Lubię cię, Cho - wypalił, po czym położył się na plecy.
Leżałam i się nie ruszałam. Lubi mnie.
Tak szczerze, to czułam to samo. Był miły, zabawny, miał w sobie też to coś, coś co przyciągało uwagę. Nie tylko sławne nazwisko. Lubię go, jego.
- Wiesz, Harry? Ja ciebie też - uśmiechnęłam się lekko.
Chłopak lekko poderwał się z łóżka. Zerknął na łoże Luny - kotara była zasłonięta.
- Chodź, mam jeszcze jedną niespodziankę - powiedział, wyciągając dłoń w moją stronę. Podałam mu ją, lekko się rumieniąc.
Kazał mi wspiąć się cicho na parapet. Zrobiłam tak, a on wziął do ręki miotłę oraz pelerynę. Wsiadł na nią, po czym pomógł mi zrobić to samo. Następnie otulił nas niewidką i już lecieliśmy.
Po chwili wahania otuliłam go moimi rękami, zapewniając sobie przy okazji większe bezpieczeństwo i komfort. Nie lecieliśmy bardzo szybko - zmierzaliśmy powoli nad błoniami, niewidoczni dla reszty Hogwartu. Nikt nie wiedział o naszej małej wyprawie. Księżyc był już wysoko na niebie, oświetlając lekko okolicę. Było całkiem romantycznie. Harry zanurkował i po chwili wylądowaliśmy w pobliżu jeziora. Nadal mając na sobie niewidkę, ruszyliśmy idąc brzegiem.
- Podoba ci się? - spytał chłopak.
- Tak. Jest świetnie. Dziękuję. - odpowiedziałam.
Szliśmy tak w przyjemnej ciszy. Zerkałam co jakiś czas w dół. Harry próbował zbliżyć swoją rękę do mojej i ją objąć. Raz był na prawdę blisko, ale chyba nie był do końca pewny. W końcu się odważył, a ja splotłam nasze palce i spojrzałam mu w oczy. Chyba się w nim zakochuję.

***

 Zatrzymaliśmy się tuż przy oknie, tak jak chłopcy na początku dzisiejszej nocy. Harry pomógł mi wejść, po czym zrobił to samo i odłożył wszystko na swoje miejsca. Dwójka niewtajemniczonych cicho sobie rozmawiała, kotara nadal była zasłonięta, a więc nasza mała wyprawa pozostała tajemnicą.
Byłam szczęśliwa, zaskoczona i trochę zmęczona. Nie wiem jak długo spacerowaliśmy, ale przemierzyliśmy całkiem spory kawałek.
- Dziękuję, to było magiczne - szepnęłam.
Chłopak uśmiechnął się do mnie słodko, najwyraźniej taki efekt chciał osiągnąć.
Zgasiłam lampę, zasłoniłam swoją kotarę, a potem wyczarowałam małe światełko, wyłącznie dla nas.
Zaczęliśmy cicho rozmawiać.
Powoli moje zmęczenie zaczęło mi doskwierać. Harremu chyba też, ziewnął zakrywając usta.
Położyłam się, a on obok mnie. Patrzyłam na niego, czując że moje powieki robią się ciężkie.
Po chwili czułam już tylko zbliżający się sen i rękę chłopaka, która trzymała moją.
- Dobranoc, Cho.
- Dobranoc - odpowiedziałam, po czym odpłynęłam.

***

W pewnym momencie nagle się ocknęłam. Otworzyłam szeroko oczy i rozejrzałam się. Małe światełko nadal majaczyło w powietrzu, kotara zasłonięta, a obok mnie spał chłopak o kruczoczarnych włosach. Nadal trzymał moją dłoń.
Lekko się podniosłam, uważając, by nie zbudzić Harrego. Słuchałam. Cisza.
Zastanawiałam się która godzina.
Nie mogłam wyswobodzić swojej lewej ręki, ani tym samym sięgnąć do stolika.
Sięgnęłam więc wolną dłonią po różdżkę.
- Accio zegarek - szepnęłam.
Po chwili pożądany przedmiot był już w moim zasięgu. Piętnaście po drugiej.
Zegar powędrował na swoje poprzednie miejsce.
Harry poruszył się lekko, po czym otworzył do połowy oczy. Przetarł je, ziewnął i usiadł obok.
- Już nie śpisz? - spytał.
- Obudziłam się - także ziewnęłam - Ale oni chyba jeszcze śpią. - kiwnęłam głową w stronę łóżka Luny.
- Która godzina?
Odpowiedziałam, a Harry lekko się skrzywił.
- Chyba niedługo będziemy musieli się zbierać. Mieliśmy być u was do drugiej - westchnął. - Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałbym tu jeszcze zostać - szepnął o wiele ciszej, jakby to nie miało być przeznaczone dla moich uszu.
- Następnym razem my do was przylecimy - uśmiechnęłam się, opierając głowę na jego ramieniu.
Siedzieliśmy tak, wymieniając pomysły, jak umówić się w nocy żeby nie zostać zauważonym. Ustaliliśmy też, że spotkamy się za dwa dni na błoniach. Już nie mogłam się tego doczekać.

Pół godziny zleciało nam na rozmowach w mgnieniu oka. Harry zwlókł się niechętnie z mojego łóżka, a ja siadłam na jego brzegu, patrząc co zamierza.
Podszedł do łóżka Luny, odchrząknął głośno i odsłonił kotarę.
Dwa blondaski leżały sobie, wtulali się w siebie i nie chcieli się rozdzielić. Draco mocno się sprzeciwiał.
Nie mając innego wyjścia, Harry uraczył go strumieniem wody, przez co głośno się roześmialiśmy.
Blondyn także zwlókł się z łóżka, całując przed tym Lunę.
Po chwili obaj zniknęli nam z oczu, życzyli słodkich snów i odlecieli. Moja przyjaciółka spojrzała na mnie zaspanym wzrokiem i kiwnęła głową, co miało oznaczać: "I jak było?". Uśmiechnęłam się do niej szeroko i spojrzałam w sufit przekazując: "To był udany wieczór".
Podeszłam do okna. Westchnęłam lekko i zamknęłam je. Luna ułożyła się już z powrotem, ja zrobiłam to samo. Usnęłam, tym razem sama.

~~~
Mam nadzieję, że się podobało. Tm razem rozdział nieco dłuższy + macie mój własny rysunek :D
Co o nim myślicie? xD
5 KOMENTARZY i next ^^